Disco polo to taki Zachód po polsku [rozmowa]

Czytaj dalej
Fot. Wojciech Wojtkielewicz
Julita Januszkiewicz jjanuszkiewicz@poranny.pl

Disco polo to taki Zachód po polsku [rozmowa]

Julita Januszkiewicz jjanuszkiewicz@poranny.pl

Był inspiracją dla autorów filmu „Disco polo”. W noc sylwestrową zaśpiewał z Marylą Rodowicz. Zenon Martyniuk mówi o początkach kariery i życiu na Podlasiu.

Był pan inspiracją do filmu „Disco polo”.
Kilka razy spotkałem się z Dawidem Ogrodnikiem (w filmie „Disco polo” wystąpił jako Zenek Martyniuk, - przyp. red.) na koncercie. Filmowcy podpatrywali nas, jak zachowujemy się na scenie oraz poza nią. Obserwowali też, jaki jestem. Zauważyłem też charakterystyczny styl ubierania się. Dżinsy, adidasy, biała koszulka. Tak chodziliśmy ubrani w latach 90. Długie włosy, świecące marynareczki na scenie. To był mój znak rozpoznawczy. No i wyszło super. Zresztą ekipa była całkiem fajna. I reżyser, i Dawid, i jeszcze paru aktorów, ale ja im nic szczególnego nie podpowiadałem.

Jak zaczęła się przygoda z disco polo?
Śpiewam od dziecka. Grać na gitarze nauczyłem się mając już 7-8 lat. Wujek pokazał mi pierwsze akordy. W szkole podstawowej występowałem na akademiach szkolnych i przeglądach piosenki, a to harcerskiej, białoruskiej, i radzieckiej. Miałem wtedy może 12 lat. Pierwsze miejsce zająłem na wojewódzkich eliminacjach piosenki białoruskiej. Pochodzę z miejscowości Gredele koło Bielska Podlaskiego. Podpatrywałem starszych kolegów, jak grają, występują. Aż pewnego dnia Zenobiusz Gul z Nurca zaproponował, żebym został wokalistą w jego zespole Akord. To było w 1983 roku, miałem 14 lat. Występowaliśmy na weselach, zabawach. Potem występowałem w zespole Centrum. A jego nazwa wzięła się stąd, że pojechaliśmy do Łodzi po perkusję. I spaliśmy w hotelu Centrum.

W 1989 roku z kolegą Mariuszem Anikielem i Zenobiuszem Gulą postanowiliśmy stworzyć coś zupełnie innego. Tak powstał zespół Akcent.

Ale już w 1991 roku wyjechał pan do Belgii.
Do tego jeszcze dojdę (śmiech). Zaczęliśmy grać, głównie kawałki Modern Talking czy Bad Boys Blue. Wtedy były one popularne. Ale graliśmy też i rockowe hity, np. zespołu Perfekt, Oddziału Zamkniętego czy Bajmu. Modne już wtedy były takie pioseneczki jak „Biełyje Rozy”. Ktoś wpadł na pomysł, że nasze piosenki będzie nagrywał pod głośnikiem. Jakość tego była beznadziejna, ale ludzie kupowali nagrania. Pomyśleliśmy więc, że warto zrobić profesjonalne nagranie w studiu. W rozgłośni Polskiego Radia Białystok szanse mieli nieliczni. Ktoś nam doradził, by porozmawiać z realizatorem dźwięku, Tomaszem Pietrzykowskim. Dowiedzieliśmy się też, że pod Centralem kasety sprzedaje pan Jerzy Suszycki. Zaszliśmy więc do niego. I mówimy: „Panie Jurku, mamy kilka swoich piosenek, i chcielibyśmy je wydać”. Zawiózł nas do swojego domu. Wzięliśmy ze sobą keyboard i gitarę. I zaczęliśmy śpiewać nasze piosenki. A jemu włosy stawały dęba. Był zachwycony. I to właśnie było pokazane w filmie „Disco polo”. Na pierwszą kasetę przygotowaliśmy 10 albo 12 piosenek. Jurek zajął się całą dystrybucją. Kaset sprzedały się miliony. My, oczywiście, nie mieliśmy z tego ani złotówki.

Co pan kupił za te pierwsze pieniądze?
Nie pamiętam. Były to głównie ubrania. Kupowało się je wtedy w Warszawie. No i oczywiście na rynku przy ul. Bema w Białymstoku. Sporo pieniędzy szło też na sprzęt muzyczny. Bardzo dużo koncertowaliśmy w okolicach Siemiatycz. Była tam tzw. strefa dolarowa. Stamtąd sporo ludzi wyjeżdżało do Stanów czy do Belgii. Na jednej zabawie usłyszał nas prawdziwy Belg - Rudi. Zapytał, czy nie chcielibyśmy pojechać i u niego występować. Graliśmy w piątki, soboty i niedziele. Oczywiście, klimat imprez był podobny jak w Polsce. Bo ci wszyscy, którzy bawili się w klubach pod Siemiatyczami, zjeżdżali się.

To wtedy zarobił pan fortunę.
Tak, cztery miliony dolarów zarobiłem (śmiech). Ale bez przesady. Dla nas było najważniejsze to, że ktoś się nami zainteresował. O zarabianiu wielkich pieniędzy nie było żadnej mowy. One były, bo wiadomo, że nikt za darmo nie grał. Ale na początku dużo inwestowaliśmy w sprzęt. Oczywiście moja żona nie była zadowolona. Bo wynajmowałem mieszkanie. A ona chciała mieć coś swojego. Odpowiadałem jej, że nie teraz, teraz najważniejsze jest nagłośnienie i sprzęt.

Gdzie wtedy mieszkał pan z żoną?
Ożeniłem się 4 lutego 1989 roku. Żonę poznałem na imprezie we wsi Grabowiec koło Bielska Podlaskiego. Po ślubie zamieszkaliśmy w Bielsku Podlaskim, u teściów. Potem wyprowadziliśmy się do mieszkania z dwoma pokojami. W 1994 roku przenieśliśmy się do Białegostoku. A teraz mamy dom w Grabówce.

Jak się mieszka w Grabówce?
Jest cicho i spokojnie. Wcześniej mieszkałem na Leśnej Dolinie w Białymstoku, to więcej czasu zajmował mi dojazd do centrum niż z Grabówki.

Lubi pan Podlasie?
Oczywiście. Sam Białystok zmienił się na lepsze. Lubię Pałac Branickich, pospacerować po parku. Jeszcze jak się uczyłem w IV LO, to lubiłem pobiegać po okolicy.

Co uważa pan za swój sukces?
Tak, jak wcześniej opowiadałem, staraliśmy się nagrywać fajne piosenki. I to jest najważniejsze, że naszym fanom ciągle się one podobają. W latach 2006-2015 zaczęła coraz bardziej rosnąć popularność zespołu Akcent. Wypuszczaliśmy hit za hitem, między innymi takie utwory jak: „Czemu jesteś taka dziewczyno”. Ta piosenka podczas festiwalu w Ostródzie w 2007 roku otrzymała nagrodę główną Grand Prix. Siedem naszych utworów znalazło się wśród 30 hitów wszech czasów Disco Polo Hit.

Bardzo ważny był też 2014 rok. Wtedy utwór „Przez Twe oczy zielone” otrzymał nagrodę publiczności w Ostródzie. Kolejnym sukcesem w 2015 roku była statuetka Osobowość Roku, którą odebrałem podczas wielkiej gali.

A piosenka „Przez Twe oczy zielone” stała się wielkim przebojem. Śpiewana jest w każdym zakątku Polski. Po tym, jak reprezentacja Polski w piłce nożnej swój awans na Euro uczciła odśpiewując w szatni hit disco polo, piosenkę poznała cała Polska. Od czego się zaczęło?
Nagraliśmy ją w 2014 roku. I od razu wiedzieliśmy, że ona ma coś w sobie. Ma bardzo charakterystyczną linię melodyczną, fajny tekst. I ten zaśpiew. Wiedzieliśmy, że to będzie przebój. Że ten utwór zdobędzie uznanie. I tak się właśnie stało. Piosenkę najbardziej wypromował Kamil Grosicki. W 2015 roku zaśpiewał ją w szatni razem z piłkarzami po wygranym meczu z Irlandią, kiedy awansowaliśmy na Mistrzostwa Europy we Francji. Ta piosenka już miała swoich fanów. A dzięki temu zdobyła uznanie wśród ludzi, którzy nie interesują się muzyką disco polo. Stała się też popularna wśród piłkarzy. Wszędzie gdzie grają Polacy, na każdym meczu jest śpiewana. Z piłkarzami Jagiellonii Białystok wspólnie nagraliśmy „Przez Twe bramki, brameczki strzelone, oszalałem!”

Czy w pańskiej karierze były chwile zwątpienia? Chciał pan zrezygnować ze śpiewania?
Raczej nie. Cały czas mamy fajne pomysły. Chcemy grać, koncertować. Zależy nam, by nasze piosenki brzmiały coraz lepiej. Dużą wagę przywiązujemy też do tekstu. Współpracujemy z fajnymi autorkami, tekściarzami, muzykami. Dbają oni o aranż, by był zrobiony poprawnie. By nikt się do nas nie przyczepił. Słyszymy, że nasze piosenki wyróżniają się, bo są robione prawdopodobnie pod okiem kogoś, kto zna się na muzyce. Ja tak naprawdę jestem samoukiem.

Skąd się, pańskim zdaniem, wziął fenomen disco polo?
Są to proste piosenki, łatwo wpadające w ucho. Fajnie zaaranżowane, z tekstem. Obecnie na rynku jest dużo zespołów disco polo. Każdy z nich ma swój styl. My mamy od lat charakterystyczne brzmienie. I to chyba nas wyróżnia. Ludzie lubią słuchać polskich piosenek. Teraz te produkcje niczym się nie różnią od zachodnich. Z tym, że każdy rozumie słowa bo są one zaśpiewane po polsku.

Jest też opinia, że disco polo to kicz. Zgadza się pan z tym?
A muzyka rockowa, reggae? Są lepsi i gorsi wykonawcy. Śpiewam także piosenki cygańskie, ballady, nawet te o zabarwieniu rockowym, z mocniejszym uderzeniem i akustycznymi gitarami. Komponując, chcemy stworzyć coś dobrego. Gdybym nagrał utwór ostry, metalowy, to i tak powiedzą, że śpiewa Zenek z disco polo (śmiech). To jest już zakorzenione. Jestem uważany za twórcę muzyki disco polo. Bo kiedyś była ona nazywana chodnikową.

Czyli pańska kariera to taki american dream?
Wiedziałem od samego początku, że jeśli się coś robi profesjonalnie, wkłada się w to serce, to zyska to uznanie. Staramy się tworzyć wpadającą w ucho, melodyjną muzykę. Stała się ona popularna. Nasze piosenki można znaleźć na YouTube oraz różnych kanałach. Powstały programy telewizyjne. Disco polo jest na topie. Nie ma imprezy, na której nie byłyby grane nasze piosenki, co nas bardzo cieszy. Są one tak popularne, że są przerabiane na różne style, wersje balladowe czy grane na akordeonach. Słyszałem nawet wersję rockową. Niepopularnych rzeczy nikt raczej na warsztat nie bierze.

Dorobił się pan fortuny?
Nie, absolutnie, ale dobrze zarabiam. Mogę sobie kupić, co zechcę. Mogę godnie żyć.

Często pan koncertuje, wyjeżdża. Jest czas na życie prywatne?
Od maja do końca września jesteśmy cały czas w trasie. Teraz jest o nas głośniej niż zwykle, bo piłkarze zaśpiewali nasze utwory. Jesteśmy zapraszani na festiwale muzyki disco polo. Co roku zdobywamy jakąś nagrodę, jak nie Grand Prix, to publiczności. Bierzemy też udział w różnego rodzaju programach. W tych, które mnie nie interesują, niechętnie uczestniczę, jak np. Master Chef, Taniec z Gwiazdami. Byłem do nich zaproszony, ale odmówiłem. Kiedy wracam z koncertu, jest czas na przepranie rzeczy, na spakowanie się. O dom dba moja żona. Syn ma 27 lat. Żona zrobiła prawo jazdy, bo wcześniej miałem kłopot. Kiedy wracałem z trasy, z samego rana była już pobudka, by gdzieś ją zawieźć. Teraz żona jeździ i wszystkie sprawy załatwia sama. Ja jestem niezależny.

Zajmuję się koncertowaniem, graniem, muzyką. W miarę możliwości pomagam w domu, koszę trawę, doglądam oczka wodnego. Lubię domowe zacisze. Do kina chodzę niechętnie. Oglądam przeważnie kultowe polskie komedie, jak „Sami swoi”, „Nie lubię poniedziałku”.

Pańskie życia, kariera to świetny materiał na scenariusz filmu disco polo...
Jak już wspomniałem w filmie „Disco polo” było wiele elementów z mojego życia zostało wykorzystanych. Styl ubierania, czyli biała koszulka, kamizeleczka, fajna, świecąca kurteczka. Tak właśnie kiedyś chodziłem ubrany. To był mój styl. Taka zresztą była moda. Wzorowałem się na wokaliście z Modern Talking. Teraz mam krótkie włosy, o wiele lepiej w nich się czuję, bo jest wygodnie.

Co by pan doradził tym, którzy marzą o karierze?
Trzeba mieć fajne pomysły, być zawziętym, dążyć do celu, a przy tym być sobą. Ważni są też ludzie, z którymi współpracujemy. Warto brać przykład z lepszych, i nie poddawać się tak łatwo.

Autor: Julita Januszkiewicz

Julita Januszkiewicz jjanuszkiewicz@poranny.pl

Dodaj pierwszy komentarz

Komentowanie artykułu dostępne jest tylko dla zalogowanych użytkowników, którzy mają do niego dostęp.
Zaloguj się

Polska Press Sp. z o.o. informuje, że wszystkie treści ukazujące się w serwisie podlegają ochronie. Dowiedz się więcej.

Jesteś zainteresowany kupnem treści? Dowiedz się więcej.

© 2000 - 2022 Polska Press Sp. z o.o.